В Милане начался суд над четырьмя руководящими работниками Google. Им грозит тюремное заключение сроком до трех лет за видеозапись с издевательствами над подростком с синдромом Дауна, опубликованную на сайте Google Video в 2006 году, сообщает BBC News.

Обвинение утверждает, что высокопоставленные сотрудники компании ответственны за плохую организацию процесса мониторинга видероликов, которые загружают пользователи. Именно это привело к публикации скандальной видеозаписи. В ней четверо школьников жестоко издеваются над больным подростком, а другие молча наблюдают за происходящим.

Запись находилась на сайте в течение нескольких месяцев. Получив сообщения от пользователей, Google удалила видеоролик, после чего жалоба жертвы издевательств была отозвана. Но власти Милана, а также Vividown, группа защиты прав больных синдромом Дауна, подали против компании гражданский иск.

Сотрудников Google обвиняют также в нарушении законов о защите частной жизни. По итальянскому законодательству, для публикации видеороликов необходимо согласие всех участвовавших в съемке лиц.

В качестве свидетеля был привлечен инженер Google Джереми Дойг (Jeremy Doig). Он объяснил, что Google Video находится в управлении американского подразделения компании. Его слова должны доказать, "что Google не совершила никакого преступления", полагают юристы компании.

Среди обвиняемых - члены правления Google Italy Дэвид Карл Драммонд (David Carl Drummond) и Жорж Де Лос Рейес (George De Los Reyes), глава европейского филиала Google Video Арвинд Десикян (Arvind Desikan), а также Питер Флейтчер (Peter Fleitcher), отвечающий в Google за защиту частной жизни пользователей. Окончательное решение будет вынесено не ранее декабря 2009 года.

Wydaje mi się, że ciemna noc jest w każdym z nas. O ile są tacy, którzy nie musieli jej przeżywać, to ich szczęście, jednocześnie są ludzie tak bardzo zdolni do akceptacji rzeczywistości, do inności pozostałych ludzi, że mam wrażenie iż jest to tylko druga strona ciemnej nocy.

Wiedzieć, kim się jest i wiedzieć, kim są inni i akceptować ich to moim zdaniem, wielkie poświęcenie, wielka mądrość i głębia. Nie walić głową w mur, tylko poddać się nurtowi niosącemu każdego z nas, a w tym nurcie przecież są pozostali, to jest cholerna siła i odwaga, o której ci, którzy ją mają nawet nie wiedzą.

Dlatego sądzę, że jeżeli jesteśmy ludźmi, którzy są w stanie być w ciemnej nocy, jeśli już muszą zaadaptować ją, to już niewielki krok do zrozumienia tych, którzy nas otaczają, bo noc jest nieskończona, tak, jak każdy nasz bliźni.

Powiedziałabym nawet, że jest nieodzowna, tak jak nieodzowni są nam nasi bliscy… Ale co z tego, kiedy najczęściej nie mam im nic do powiedzenia, bo przecież nie mówię o swoim dnie, oni nie zrozumieją, a noc mnie zrozumie…

A gdy ją przejdę, czyż nie jestem bardziej tolerancyjna? Noc pomaga zrozumieć SIEBIE, a od tego można dopiero pójść dalej.

Tylko, że noc to czasami taka straszna obojętność, to jest w niej straszne, że to właśnie obojętność, więc spróbujmy przerobić ją do końca, może z tej obojętności coś się wykluje? Spróbujmy? Nie mamy innego wyjścia…

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!